Odbudowa dworu Reyów w Sieciechowicach na Międzynarodowy Ośrodek Wymiany Artystycznej

Opis

Krótki tekst

Dwie grafiki, jedna to wizualizacja, a druga wykonanie. (…)W tej części architekturę zdefiniowano jako „otwartą księgę” opowiadającą historię miejsca. Wyeksponowana w otwartej przestrzeni, efektowna ciesielska konstrukcja drewniana ma sygnalizować, że budynek pierwotnie był drewniany. Ale będzie to nawiązanie w zupełnie nowej formie, pozbawione prób imitacji i rekonstrukcji. Historyczna kubatura zostanie ukształtowana z dominacją szklanych ścian i połaci. To wyraz odejścia od sielskiego stylu romantycznych dworków do modernistycznej idei „szklanych domów”. W tym przypadku na skutek zawiłości dziejów udało się ją zrealizować dopiero po stu latach, od czasu gdy opisał ją Żeromski. Historię degradacji majątku ziemiańskiego opowie odciśnięty w ścianie kontur poszarpanej i nieotynkowanej cegły po zawalonym starym dworze (patrz ilustracja nr 4 i ilustracja nr 23). Utrwalone przemurowania, odciski po stropach i ścianach, odymienia po kominach mają być niczym abstrakcyjny obraz opowiadający historię miejsca. To opowieść bez dat i faktów tylko kolorem i emocją. Po drugiej stronie znajdzie się architektoniczny epilog. To współczesna kubiczna bryła, ekspresyjnie „wbita” we wnętrze budynku (ilustracja nr 24), która pomieści funkcję komunikacyjną i sanitarną, obsługującą całą przestrzeń ogólnodostępną na parterze. Ma być niczym rzeźba „uwięziona” w plątaninie belek drewnianej konstrukcji odbudowanego dworu. To jednoznaczny sygnał, że ta przestrzeń została wykreowana na nowo i świadek naszych czasów dla przyszłych pokoleń.